مدينة النبي- مسجد پيامبر(ص)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ضريح مطهر پيامبر (ص)

.

ضريح مطهر پيامبر (ص)

.

منبر پيامبر (ص)

.

.

.

.

.

.

.

برادراني كه در مسجد پيامبر و پشت به قرآن، خواب را بر هر چيزي ترجيح مي دهند!

خدا انشاء ا... به همه دوستان توفيق بدهد، زيارت خانه خدا و حرم پيامبر (ص) مي تواند فصل تازه اي در زندگي انسان باشد.

اين توفيق به تازگي نصيب اين بنده ناقابل شد و البته در آن مقام ارجمند، نايب الزياره و دعاگوي يكايك دوستان بوديم.

وصف آن مقام در سخن در نمي گنجد و البته تصوير هم تنها اشارتي است. بايد رفت و ديد و حس كرد. با تمام سلولهاي وجود.

بايد لباس سپيد احرام پوشيد و سبك شدن را تجربه كرد، پرواز را تجربه كرد، و خالي شدن از همه تعلق ها را. بايد سر به ديوار خانه دوست، حديث اشتياق گفت و گريست. بايد پرده هاي خانه دوست را بوسه باران كرد و پشت مقام ابراهيم (ع) نماز عشق گزارد. بايد در ميان حجر اسماعيل، درست زير ناودان طلا، از طرف انبوه كساني كه التماس دعا گفته اند، اشك ريخت و عرض حاجت كرد. بايد به سمت چهار ركن كعبه به نماز ايستاد و بالا رفتن را تجربه كرد. بايد نيمه شبي، در خلوت زلال مسجد پيامبر (ص) و در محراب باصفاي حضرتش سر به سجده نهاد و با تمام وجود، عطر حضور آن بزرگوار را به مشام جان استشمام كرد.

چه بگويم كه گفتني ها بسيار است و البته ناگفته ها. بايد رفت و ديد. آرزو مي كنم كه همه مشتاقان آن زمين آسماني هر چه زودتر به آرزويشان برسند، و بتوانند چند روزي در آن واحه ي نوراني، غبار خستگي و خاك آلودگي از دامن جان، باز زدايند.

عكسهايي كه ملاحظه مي فرماييد، تعدادي را با دوربين تلفن همراه و تعدادي را با دوربين نيمه حرفه اي كه همراه داشتم گرفته ام.

حتما اطلاع داريد كه در آن مكانهاي مقدس محدوديت عكاسي هم به شدت وجود دارد و به راحتي نمي توان عكاسي كرد.

.

.

.

.

.

.

.

خانه خدا در محاصره كامل هتل ها و ساختمان هاي مرتفع

.

قبرستان ابوطالب (ع)- غريب و تنها در گوشه اي از شهر مكه

.

قبرستان شهداي احد- مزار همزه سيدالشهدا (ع)

.

كوه احد- و اين همان تنگه اي است كه عده اي به طمع جمع كردن غنيمت سنگرشان را ترك كردند و باعث شكست سپاه اسلام در جنگ به پيروزي نزديك شده احد شدند

.

مشعر- جبل الرحمة