رسانه مثلا ملی و فرازها و نشیب های این روز ها

کجا آقای ضرغامی؟!

همه آنها که از  بینندگان تلویزیون هستند و معمولا بخشی از اوقات خود را صرف تماشای برنامه های رسانه ملی می کنند در یکی دوساله اخیر متوجه افت کیفی برنامه های این رسانه شده اند. افتی که اگرچه فراز و نشیب داشته اما روند کلی آن به هیچ وجه قابل انکار نیست.

در شرایطی که این روزها امواج رسانه ای خارجی به راحتی در دسترس همه مخاطبان بالقوه رسانه هاست، و می توان گفت تقریباً راه حل اساسی و جدی ای به لحاظ فنی برای مقابله با این امواج وجود ندارد، نقش صدا و سیما برای برخورد منطقی با این ماجرا و اطلاع رسانی درست و پرهیز از نگاه یک سویه پر رنگ تر می شود.

از حدود یک سال پیش که شایعه تغییر در مدیریت صدا و سیما و رفتن سید عزت ا... ضرغامی از این سازمان و حتی گمانه زنی هایی برای مدیریت جدید این سازمان به گوش می رسید، کاهش افت کیفی برنامه های صدا وسیما هم شدت گرفت.

در این مدت به تدریج بخشهای مهم این رسانه در تلویزیون  مثل بخشهای خبری و تامین برنامه ها، تهیه فیلمهای سینمایی و سریالها و حتی جنگها و برنامه های روتین شبانه دچار افت جدی شدند و در رادیو هم با بعضی عزل و نصبها و بخصوص رفتن مدیر جوان، موفق و خوش فکر شبکه جوان، افت برنامه ها شدت گرفت.

این روزها و شبها هم که با پخش برنامه های مناسبتی و سریالهای ضعیف تلویزیونی در ماه مبارک رمضان مواجه هستیم، و روند نزولی حرکت رسانه ملی که همزمان با انتخابات و التهابهای ناشی از پخش مناظرات نامزدهای ریاست جمهوری فراموش شده بود، دوباره شدت گرفته است.

چند روز پیش خبری روی سایتها منتشر شد مبنی بر اینکه رییس صدا و سیما در جلسه شوراي عالي انقلاب فرهنگي از کاهش شدید  و 60 درصدی تعداد مخاطبان رسانه ملی خبر داده است که به دلیل عملکرد این رسانه در وقایع پس از انتخابات بوده است.

اگرچه این خبر روز بعد از سوی روابط عمومی سازمان صدا و سیما تکذیب شد اما همچنان در گوشه و کنار، خبر از رفتن قریب الوقوع ضرغامی از صدا و سیما و حتی گزینه های احتمالی مثل دکتر حداد عادل، دکتر ولایتی، دکتر محسن رضایی و دکتر قالیباف برای ریاست این سازمان به گوش می رسد.

صرف نظر از تمامی این خبرها و حرف و حدیثها، مساله ای که در این خصوص نباید از آن غافل شد این است که صدا و سیما بعنوان رسانه ملی هم اینک در مقطع حساسی قرار گرفته و درست پس از عبور از مقطع انتخابات، نزول سطح کیفی برنامه های آن می تواند باعث ریزش جبران ناپذیر تعداد مخاطبان رسانه ملی شود. در این میان آقای ضرغامی هم تا هر زمانی که قرار است سکاندار رسانه ملی باشد باید با تمام توان تلاش کند تا روند حرکتی این رسانه که به رسانه ملی ملقب شده است دچار نوسانهای شدید نشود.

اگرچه متاسفانه در کشور ما نسبت به صدا و سیما نگاهی کاملا ابزاری وجود دارد نه یک نگاه رسانه ای حرفه ای. نگاهی که متاسفانه بر مطبوعات هم سایه دارد و تا زمانی که این طور باشد، امیدی به بهبود اوضاع رسانه ای نیست و باید به انبوه مخاطبانی که اعتماد خود را نسبت به روزنامه ها و صدا و سیما از دست داده اند و به دنبال منابع خبری دیگری هستند، حق داد.